Eenvoud

Al heel vroeg, had ik geen tijd voor oppervlakkigheden. Al heel vroeg was ik me bewust van een groter, belangrijker plaatje, en gaf dat mij een zekere tunnelvisie. Er moest een doel zijn waar ik me op zou richten, en al de rest verviel in betekenisloze duisternis.

Eigenlijk heb ik nooit tijd gehad om me te wijden aan verbintenissen met anderen. Er moest gezorgd worden voor anderen, maar de wederkerigheid van dat gegeven, was me pas veel later duidelijk. Te laat, in feite. Jongens interesseerden me niet, in het geheel niet. Mannen wel, maar ook daar vond ik dat daar later nog wel tijd voor zou zijn. Jongens waren pure tijdverspilling.
De hele dag was ik met andere dingen bezig, zoals de onrechtvaardigheid van de wereld en een verwoede zoektocht naar een manier om daar iets aan te veranderen. Ook al is ze onbewust, zelfs dan slaat de eenzaamheid diepe wonden, en die zouden later zorgen voor de nodige problemen. Maar dat wist ik toen nog niet.

De mannen die mijn pad kruisten, waren telkenmale zorgbehoevend. In mijn beleving was dat ook de natuur van een sociale band; geven om iemand.

Mijn grootste obstakel, is dat ik niemand nodig heb. Ik ben bovenmaats intelligent. Ik ben gezond. Ik ben creatief. Ik ben veerkrachtig. Ik heb een persoonlijk, en zeer belangrijk doel. Niemand heeft mij geleerd, dat je anderen nodig moet kunnen hebben, om verbonden te kunnen zijn.
Soms heb ik het gevoel dat het te laat is. Dat ik te geïsoleerd ben opgegroeid, om de tijd te kunnen terugdraaien en mijn solitaire identiteit te veranderen. Ik ben zo heel, zo volledig en compleet, dat niemand zich aangesproken voelt.

Heel af en toe, op onbewaakte momenten, besef ik wel dat ik het mis. Dat ik het mis dat iemand me over de rug streelt, of in de armen houdt. Wat ik mis, is een gevoel van onuitgesproken begrip. Het is zeldzaam, maar het overvalt me soms als een verpletterende last. Dat is niet zo erg; mijn persoonlijkheid leent zich tot eenvoud.

Er zijn ook andere dingen van belang in mijn dagelijks leven. Eigenlijk denk ik heel weinig aan romantische zaken. Een wederhelft zou me in een mum van tijd hopeloos gaan irriteren. Ik heb geen zin in een “goeiemorgen”, ik heb geen zin om te praten voor ik naar het werk vertrek en al helemaal niet als ik thuiskom. Ik wil eigenlijk alleen maar, af en toe, iemand in mijn bed die mij warmhoudt, en af en toe iemand naast mij in de zetel om televisie mee te kijken.

Vreemd, dat ik zolang heb geloofd dat ik wanhopig op zoek was naar iemand om bij te horen. En dat dat eigenlijk helemaal niet het geval is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s