Het lineaire karakter van verwachtingen

Zodra ik wakker werd, vloeide het nieuws van gisteren weer naar mijn bewustzijn en vormde zich een knoop in mijn maag. Het grootste probleem is, dat ik emotioneel bijzonder langzaam de zaken verwerk. Dus ik weet niet hoe ik mij voel, hierover. Soms krijg ik huilbuien, soms denk ik dat het allemaal waarschijnlijk heel goed meevalt, soms ben ik bang, soms ben ik opgelucht.

Vooral dat laatste voelt erg vies. Omdat ik weet dat ik daar nergens, maar dan ook nergens, mee terecht kan.

Ik wil het drama van behandeling en opname niet meer, nooit. Over sommige dingen kan ik om die reden niet praten met anderen, omdat zij zouden schrikken, of zich zorgen zouden maken, of zouden denken dat ik op één of andere manier suïcidaal ben -wat helemaal niet het geval is.
Of ik ‘gelukkig’ ben, in de strikte zin van het woord, weet ik niet. Maar ik heb het in elk geval te druk om te ervaren dat ik ongelukkig ben, dus dat is al iets.

Een deel van mij overweegt om mijn levensstijl aan te houden, zoals zij is, en hopelijk binnen een aantal jaren te overlijden. Dat ga ik natuurlijk niet doen, daarvoor ben ik veel te onderhevig aan de verwachtingen van mijn omgeving, maar een deel van mij zou het heel graag doen.

Ik heb alles gedaan, zoals het moest, na mijn opname. Ik ben terug naar school gegaan en heb een middelbaar diploma behaald. Ik heb hogere studies aangevat, en heb ook daar mijn diploma behaald. Ik heb werk gevonden met datzelfde diploma. Ik ben alleen gaan wonen, en ik heb een huisdier.
En nu? Mensen beschouwen mij, en denken “zo, die heeft alles voor mekaar”.

Het voelt allesbehalve zo. Ik voel me helemaal niet goed. Ik vind leven niet leuk. Ik vind het grootste deel van de mensen niet interessant. Elke keer ik in contact kom met iemand die aan de oppervlakte leeft, sterft een deel van me. Ik ben kwaad op mensen die leven, en de mogelijkheden van hun emoties niet nuttigen om te zoeken naar iets diepers. Maar ik ben kwaad, omdat ik jaloers ben, en daar ben ik me van bewust.
Zelf kan ik niet verhinderen dat ik tracht te achterhalen waarom ik hier ben, of dat ik de diepte van mijn eigen geest induik om op zoek te gaan naar de pijnigende plekjes die zo fascinerend kunnen zijn. Sommige mensen lijken moeiteloos door het leven te glijden, zonder enige crises of twijfels.

Hier ben ik dan, een onafhankelijke, zelfstandige vrouw die uitblinkt in haar werk. Wat moet ik doen, om gevoelsmatig te leven zoals ik als kindje altijd gedroomd had? Wat kan ik nog meer doen, om me te voelen zoals ik als kindje gehoopt had? Er ontbreken zaken, er is een voortdurend gemis in mijn hart. En het lijkt onmogelijk om het op te vullen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s