De tijger onder het element vuur

De laatste tijd ben ik nogal gedestabiliseerd. De verliefdheid is een verschrikking, als men een persoonlijkheid heeft als de mijne. Het houdt een voortdurend getij in, van eb naar vloed, van eb naar vloed. Een deel wil genieten van het gevoel op zich, een ander deel lijdt omdat het slechts een gevoel is, grotendeels opgewekt door een manier van denken over iemand, en dat de verliefdheid een illusie is. Er komt altijd een tijd waarop men de ander op zijn kleinst ziet, wanneer alles in duigen valt.

Dat is het vreselijke bedrog van de verliefdheid. Het lijkt alsof zij als een paal boven water staat, alsof zij is. Maar zij is niet, zij wordt enkel ervaren. Door kwetsbaren, door eenzamen, door op een onbewaakt moment iemand iets te zien doen, prullen met een pen of krabben aan de kin, wat je ineens treft. Plots heeft die persoon iets gedaan, waardoor je aandacht gecaptiveerd is. Plots ga je onbewust letten op wat die persoon doet, en ontstaat er een zekere bekendheid, een familiariteit die warm aanvoelt.
Maar het is bedrog. Het is maar gewoon, een mens, zoals een ander. Mensen gelijken allemaal op elkaar, veel harder dan we onszelf wijsmaken. We vergewissen ons ervan dat die ene heel bijzonder is, en iets heeft wat niemand heeft, maar ook dat liegen we onszelf voor. Iedereen heeft wel iets bijzonders, namelijk.

In een relatie moet dan bovendien worden gewerkt om de idealisering van de wederhelft levend en brandend te houden; samen dingen doen, praten, emoties delen. Waarom men dat ‘werken’ noemt, is me nooit gedaagd. Ik heb dat nooit zo aangevoeld, dat ging vanzelf, en ik had me moeten inspannen, had ik iets anders willen doen dan mijn best.
Verliefdheid taant onvermijdelijk, zij vervaagt of het subject wordt als het ware vervangen. Maar zonder verliefdheid kan een relatie ook bestaan. Dat is de kille werkelijkheid van het langdurige verbond.

Dus waarom is dan de pijnlijke, woelige verliefdheid nodig? Waarom moet men zich daar doorheen slaan, moet er een wederzijdse passie zijn, om toch tot een uitgebluste en rationele verstandhouding te komen? Is het dan niet eenvoudiger om de zaken met elkaar af te spreken, en ineens tot de kern te gaan; een basis van respect, vertrouwen en een gemeenschappelijke toekomst? Dat is toch ook mooi?
Ik zou het niet missen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s