De volwassenheid

Toen ik zelf nog leefde
Maar niet kon
tekenden zich rauwe groeven
Van woordenloze ouderdom
Omdat ik al gestorven ben
En weemoedig kijk
Kronkelen er bergen
Over een vlezig lijk
Nu de dood er is
En de angst aldus verhuisd
Stagneert alle gevoel
In een voortdurend witte ruis
De hel komt niet na sterven
En vuur heeft nog een gloed
Het is een stil bederven
Van het kolkend kind in je bloed

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s