Kapot

Er staan goede dingen in het vooruitzicht. Ik heb enkele dagen vrij, en ga met een heel goede vriendin hier ten volle van genieten. En toch. En toch, ga ik vandaag kapot. Gisterenavond zat mijn appartement vol, met lieve mensen, gelach, gezelligheid en verdraagzaamheid. Eén van hen was zelfs zo bijzonder charmant, dat ik hem al miste zodra hij de deur uit was.

Maar nu. Nu kan dat allemaal even niet bestaan.

Ik wou dat ik er niet was. Precies omdat de dingen nu goed zijn, zoals ze zijn. Het is mooi nu, we zijn er. Ik heb alles gedaan, wat ze van me verwachtten. Nu mag het stoppen, nu wil ik weg. Voor het weer gaat slaan, als dolle luiken in de wind. Suïcidale ideatie heeft eigenlijk niets met verdriet te maken. Het staat zelfs in het geheel los van emoties.
Het is een soort… geluk. Het houdt ook eigenlijk geen verband met de realiteit. Suïcidaliteit en suïcidale ideatie, zijn afzonderlijke zaken, geloof ik. Het is allemaal bereikt, zo. Terwijl ik opgroeide met monsters en duivels onder mijn huid, observeerde ik leeftijdsgenoten en vooral volwassenen. Hoe gingen zij daarmee om? Ik gebruikte drugs, omdat zij dat deden, en ik dus geloofde dat dat iets voor mij kon betekenen. Maar het werkte allemaal niet. Dus ben ik maar gestopt. Automutilatie deed eigenlijk ook niets, dus ben ik daar ook mee opgehouden.

Tot op vandaag, blijf ik radeloos met mijn gedachten zitten. Er is niets dat me kan helpen. Er is niemand die het kan aanhoren, en me nog wil knuffelen. Ik denk soms, dat ik mijn rol beter moet spelen. In de dagelijkse omgang ben ik een balletje energie, een lachende, zelfzekere vrouw die geen drama wil. ‘s Avonds in de zetel gaat de spreekwoordelijke knop van de jeansbroek open en puilt alles uit.

Ik wil een kind.

Ooit.

Bot

Een mistige kater hangt in mijn hoofd, en ik word overmand door een bijna onweerstaanbare drang om middelen te gebruiken. Het is verdorie ook weer volle maan, om alles nog veel erger te maken. De stijgende, en volle maanperiode is een opdringerig gevoel van gedrevenheid, ook al slaag ik niet in realistische plannen -laat staan uitvoeringen.

Mijn geest zit helemaal vol, wanneer alles stil is (wat ik niet kan toelaten) en ik me even concentreer, zou ik zweren dat ik in een rumoerig klaslokaal sta vol joelende kinderen. Zo luid zijn de gedachten, zo talrijk zijn ze, zo simultaan. Alleen middelen kunnen me dempen, en als ik me niet demp, maak ik vergissingen. Inschattingsfouten, vooral.

Anderzijds hapert mijn geheugen de laatste tijd, omdat ik meer gebruik. Per ongeluk maakte ik een fout op het werk, gelukkig voor mij zonder gevolgen. Maar onmiddellijk voelde ik me rusteloos, omdat ik het verband leg met mijn gebruik en dat ik hier een verantwoordelijkheid in draag.
Integriteit en ethiek zijn me heilig, maar dermate dat ze het me moeilijk maken. Ik ervaar boosheid, droefheid, teleurstelling, doordat ik in het dagelijks leven merk dat mijn waarden niet gedeeld worden door de hele wereld. Het zijn die dingen die me naar gebruik toe stuwen, en ik zie dit mechanisme zich ontplooien, maar doe niets om het te deflecteren. Ik sta erbij, en ik kijk ernaar.

Maanie

In mijn beleving, is mijn manie onlosmakelijk verbonden met de maan. Bij een maangeboorte, en de eerste dagen van de stijgende maan, word ik overmand door een onrust, die ik niet kan thuisbrengen. Het zijn die dagen, waarop ik automatisch naar middelen moet grijpen om mijn kwellend scherpe geest te dempen. Het is niet goed, en ik besef dit, maar doe ik dit niet, wordt het erger. Dan slaap ik niet gedurende 7 dagen, zwakt mijn zelfcontrole af, en loop ik de absurdste beslissingen te nemen.

Ik zou naar het asiel rijden, en twee honden adopteren die heel mijn appartement zouden vernielen. Ik zou heel mijn loon opsouperen aan schoenen. Ik zou het in mijn hoofd krijgen dat ik naar Kenia moet, om daar iets te gaan doen voor de kinderen die geen water hebben. Hoe minder ik slaap, hoe gekker ik word.
De schamele vier uur die ik dankzij middelen bij elkaar gesprokkeld krijg per nacht, zijn broodnodig om ergens contact te houden met de aarde.

mania (plural manias)

  1. Violent derangement of mind; madness; insanity.
  2. Excessive or unreasonable desire; insane passion affecting one or many people; fanaticism.
  3. (psychiatry) The state of abnormally elevated or irritable mood, arousal, and/or energy levels.

Algemeen zou men kunnen stellen dat de manie nooit weg is. Mijn prioriteiten zijn volledig scheefgetrokken. Zo is mijn lichaam een vervelende bekommernis, waar ik enkel en alleen aan voldoe, in de mate dat het mogelijk blijft om te doen, wat ik wil doen. Er huist een voortdurende overtuiging, dat ik de wereld moet veranderen.
Excuseer, dat is niet correct. Dat ik de wereld zal veranderen.

Niets anders doet ertoe. De enige reden dat ik hier ben, is omdat ik iets onwaarschijnlijks ga doen. Wat dat is, weet ik niet -mag ik ook niet weten, denk ik.
Of misschien ben ik het al aan het doen, zonder het te weten.

De wereld is niet helemaal goed, zoals zij nu is. Maar zij zal buigen, want mijn wil is de sterkste.

Wacht maar.