Eva

Mijn appartement is leeg. Bevolkt door mijn kattin en mijn vogel, maar toch leeg. Misschien is het mijn hart dat zo leeg is, en verwar ik de dingen. Wat is dat wanhopige zoeken naar een wederhelft, en waarom lukt dat mij niet? Wat is eigenlijk dat onnozele denken dat dit allemaal van belang is -want dat is het niet? Zit dat dan in onze biologie? Ik zou precies denken van niet, omdat wij toch onze genen moeten willen verspreiden. Uiteindelijk komt het allemaal neer op dat; een ingebakken drift om voort te planten. Liefst met een gezonde partner. Wat dat emotionele gepruts daartussen komt zoeken, om de dingen vreselijk moeilijk en pijnlijk te maken, weet ik niet.
Misschien omdat wij De Appel aten.

Het kruipt in mijn lijf en het vreet aan mijn ziel. De ene afwijzing na de andere. Opnieuw; wellicht meer een gevoel dan een feit. Zielig is het, dat ik dat zo laat verworden in mijn hoofd tot een allesomvattend verdriet om dingen die nog niet hebben bestaan. Dat ik me zo laat overmeesteren door de afwijzing van een snul, die ik waarschijnlijk, als puntje bij paaltje komt, niet eens zou wensen.

Waarom wordt het altijd een snul, eigenlijk? Alsof ik niet afgewezen mag worden?

In mijn beleving is het altijd zo geweest, dat een man een fout maakt, eens hij me niet (meer) wil. Wat een klootzak moet hij zijn, om mij niet te willen. Vandaag voelt dat plots twijfelachtiger aan. Dat heeft niets met hem te maken, dat ben ikzelf die volwassener, genuanceerder wordt. Maar dat zet dan ook mijn fragiele zelfbeeld op losse schroeven. Ik moet er vrede mee leren nemen, dat mannen in eerste instantie vol adoratie naar me kijken, en dat dat plots over gaat. Dat ik het mysterie van mijn vrouwelijkheid misschien al te snel te rapen leg, terwijl ik gesofisticeerder en geheimzinniger te werk zou moeten gaan.

Mijn directheid en mijn lage tolerantie voor “zever”, zorgen ervoor dat ik onmiddellijk kleur beken, en dat zou wel eens een vreselijkheid kunnen wezen. Of misschien, wil dat gewoon zeggen dat ik De Juiste nog niet ben tegengekomen. ALSOF IK DAAR ALLEMAAL TIJD VOOR HEB VERDOMME ZEG.

Moest ik echt willen zou ik eigenlijk onmiddellijk een partner hebben, ik moet eerlijker zijn. Mijn eisen zijn hoog. Veel oprecht graag zien wijs ik af, wegens omstandigheden, of wegens complete desinteresse. Het stuk pretentie ben ikzelf. Het moet en zal de allerbeste zijn.
Knappen mannen daarop af? Is dat voelbaar in mijn manier van omgaan met het andere geslacht?

Moest onzekerheid niet bestaan, zouden mannen me dan liever zien? Moest ik iemand anders zijn… Was ik maar iemand anders. Was ik maar een zacht, rustig vrouwmens met weinig ideeën en weinig notie van hoe de dingen horen te zijn. Het leven zou zo, zo eenvoudig zijn.

Jammer, ik ben vervloekt. Ik had heel zeker van Die Appel gegeten, in haar plaats.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s