Neuzen

De charmante man uit mijn vorige schrijfsel blijkt op dit moment eigenlijk een baby te zijn. Bindingsangst. Spreek het niet uit in mijn bijzijn, want je gaat af als een gieter. Jezus. Dat is zoals naast een terminale kankerpatiënt gaan zitten en zeggen “mijn leven heeft geen zin meer, ik heb een snotvalling”.

De laatste keer dat ik hem zag, vrijden we (voor de tweede keer op een week), en daarna zei hij dat we elkaar maar wat meer ruimte moesten geven. Lees: geef mij meer ruimte, het kan me eigenlijk niet schelen hoe dat voor jou aanvoelt. We waren nog maar een tweetal weken bezig met daadwerkelijk af te spreken. Waar gaat dit in godsnaam toch over?
In mijn hoofd is dat synoniem met “ik vind je eigenlijk niet zo leuk als ik dacht”. Wat een vernederende situatie.

Waar haalt hij de pretentie vandaan om te denken dat hij beter kan? Waar baseert hij zich op, wanneer hij ervan uit gaat dat ikzelf geen angsten heb? Waaruit concludeert hij, dat ik o zo 100% zeker ben dat ik hem wel zo fantastisch vind?

En waarom blijkt het voor mij onmogelijk om mannen te vergeven, wanneer zij twijfelen? Waarom moeten ze mij op handen dragen of opkrassen?

Wat is eigenlijk mijn probleem.

Ik wil zijn neus breken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s