Grenzen.

Vandaag ging ik uit eten met mijn ouders, en het was niet verschrikkelijk. Wat heel vreemd is. Het blijft moeilijk, maar het ging.

Wat is dat toch. Dat ding in mij. Dat oerse. Oer en aarde hebben dezelfde etymologie. Het is alsof de hele aarde en ik dezelfde entiteit zijn, ik wandel er wat op maar ik ben een piepkleine appendix van die gigantische bol, dat hele systeem. De energie van het hele organisme vloeit in mij over en de mijne gaat via mijn benen en voeten weer naar de grond. En de aarde slorpt dat voor mij op. Wij wisselen met elkaar uit.

Ik denk dat dat voor iedereen in feite zo is, maar dat je je er maar soms bewust van bent. Dat dat misschien een zekere gave is, waar ik toevallig mee gezegend ben. Soms aanschouw ik de dingen, en begrijp ik er diepere betekenissen en lagen in. Of misschien denk ik dat maar, eigenlijk weet ik dat niet. Of misschien is dat zo vanzelfsprekend omdat ik erg diep in contact sta met de verschillende lagen van mijn bewustzijn.
Soms is dat ook moeilijk. Mensen willen soms niet in contact staan met die diepere lagen, en verweren zich tegen de vanzelfsprekendheid waarmee ik die ter sprake breng. Wanneer ik beter zou zwijgen, zeg ik de dingen zoals ze zijn. Af en toe is dat verschrikkelijk ongemakkelijk of zelfs vernederend voor anderen. Er zit geen gemene bedoeling achter, maar dat is dan wel het resultaat.

Daar moet ik me nog wat in bijscholen. Dat respect voor andermans grenzen.

Voor sommigen houdt het op bij hun eigen lichaam, en hoeven er geen diepere verbintenissen uit het ongewisse te worden gelicht door mijn opmerkingen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s