Ketting

De boeken die ik langzaam maar zeker vergaar, beginnen te lijken op een wanhopige berg informatie. Een ondoordachte blik zou kunnen besluiten dat ik een leemte tracht op te vullen, dat ik op zoek ben, naar iets wat een gemis kan aanvullen.
Het tegendeel is waar. Wel ben ik op zoek naar de exacte grenzen van de leemte, ik wil precies weten, waar dat ding zich bevindt, dat zich niet laat weten. Volgens Wouter Kusters ligt daar de waanzin, hij beschrijft alles wat niet in woorden past als iets wat ons afschrikt en doet deinzen.

Dat klopt denk ik niet, en Clarissa Pinkola Estés treedt me daarin bij. Er is een hele, grotendeels vrouwelijke, intuïtieve wereld, die evenmin gegrepen kan worden door de taal -toch niet de taal die zich vormt door letters en semantiek. Maar er zijn veel talen. Een vrouw kan haar levensverhaal vertellen aan een andere vrouw, met haar ogen. Er zijn de zogenaamde “buikgevoelens” en beangstigende dromen, die op de koop toe uitkomen. Ook dat is informatie, alleen is de manier waarop die informatie tot ons komt, niet zo conventioneel.
Het is moeilijk om daarover te praten, en het wordt almaar moeilijker. De steeds biologischer gerichte geneeskunde geeft ons een erg ongezond, eenzijdig zicht op de wereld en ons (innerlijke) leven. Spiritualiteit en intuïtie raken hierdoor verdrongen. Al heel jong voelde ik dat, en alle crises die ik op latere leeftijd doormaakte, waren het resultaat daarvan. De wereld waarin ik opgroeide, voldeed niet aan wat mijn sterke intuïtie nodig had. Er werden mij geen verhalen verteld door wijze vrouwen die de symboliek ervan meester waren.
De leegte schrikt niet langer af, wanneer je je bewust wordt van je vele bijkomende zintuigen. De leegte is dan voor jou niet meer pikzwart, want al zie je niks, je voelt het wel.

Het hoeft niet allemaal per se zo eng te zijn. Het leven. Vaak wordt erover gesproken als een eindeloze reeks onbegrijpelijke gebeurtenissen, bikkelharde willekeur. Een kind dat dood geboren wordt, een geliefde die onverwachts overlijdt, trauma’s in de jeugd. Omdat we ons focussen op onszelf, ons eigen verdriet, ons eigen pad, verliezen we ons in het gejammer om wat er -volgens ons- fout loopt. Onze verlangens verworden tot een verwachting.
Dat is erg ongezond. Daar zijn wij niet voor gemaakt. Dat heeft me een depressie opgeleverd, die jaren heeft aangesleept.
De controle over het leven zouden wij niet aankunnen, en toch blijven we doen alsof we het kunnen inrichten naar ons eigen goeddunken. De dingen die anders lopen dan we hadden gewild, maken ons kwaad en geven ons een gevoel van machteloosheid. Die machteloosheid is in de kern nochtans ook wat ons vederlicht maakt, volstrekt onschuldig, zoals alle andere dieren.

Het is een dagelijkse oefening om me hiervan bewust te blijven. “Mijn verhaal” bestaat niet, er is alleen ons. Het Leven, het Systeem, de hele planeet.
Ik besta slechts, als het hele universum bestaat. Ik kan maar zijn, en denken, en bestaan, omdat de aarde rond de zon tolt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s