Tam

De zomer komt eraan. Zij ligt op mijn pad te wachten, maar ik voel haar warme gloed al in mijn leven binnen sijpelen. De harde momenten verdwijnen, zij maken plaats voor rust. Echte rust. Wat voel ik me goed! De dingen lopen niet altijd zoals ik het wil, maar dat vind ik niet erg. Ik voel me omringd, geliefd en gezond.

Het is nog maar recent dat ik op één of andere manier begonnen ben, met mezelf te kunnen zien door de ogen van anderen. Voorheen was dat volstrekt onmogelijk, om me voor te stellen hoe ik bij een andere persoon “aankwam”. Wat dat heeft uitgelokt weet ik niet, maar soms kan ik me voorstellen hoe ik voor een ander overkom. Precies. Ik moet die vaardigheid nog verdiepen, maar ik ben al lang blij dat ik eindelijk weet hoe het moet. Het is confronterend vaak, omdat je dan plots ook minder fraaie of gepaste dingen van jezelf in je gezicht krijgt, maar dat kan ik bolwerken.
Bepaalde situaties kan ik als een film afspelen, en dan zie ik mezelf op niet altijd correcte manieren bezig tegen andere mensen, vanuit de ogen van die andere mensen. Bijzonder bevreemdend is dat, de eerste keer, op het schokkende af. Ik zag mezelf, hard en bot en direct als ik kan zijn. En ik verstond plotseling hoe die persoon tegenover mij zich gevoeld moet hebben. Ik werd ineens de receiving end van mezelf, een furie die nergens voor terugdeinst en dat in haar volledige zijn over kan brengen. Ik voelde me nog maar drie centimeter groot, door mijzelf.

Erg interessant.

Enkele spilfiguren hebben dit voor mij mogelijk gemaakt. Vrienden die me bijstaan, in mijn meest grauwe momenten. Mensen die mij door de winter heen hebben gedragen. Voor de eerste keer besef ik, dat ik ze verdiend heb. Dat zij dat niet zonder reden doen, maar dat zij dat ook niet met voorbedachte rade doen om ooit iets van mij terug te vragen. Dat zij dat niet doen omdat zij met mij naar bed willen. Dat zij dat niet doen omdat zij mij nodig hebben. Zij doen dat, omdat zij mij een mooi mens vinden, gewoon. Omdat ze mij graag zien.
Onbewust hebben zij het op deze manier voor mij mogelijk gemaakt, om mezelf liever te zien. Door koppig vol te houden dat ik dingen doe en zeg en denk, die hun leven verrijken, ben ik dat gaan aanvaarden. Ja, ik kan die rol hebben voor een ander. Ik heb niet alleen anderen nodig, soms kan ik ook iets geven, zonder dat daar een wederdienst tegenover moet staan. Jammer genoeg was dat voor mij niet vanzelfsprekend.

De eenzaamheid waar ik soms over jammer, is een eenzaamheid die me eigen is en die ik niet hoef op te vullen. Integendeel, die hoor ik te koesteren. Wat ik nodig heb van een relatie, is geen opheffing van die eenzaamheid, maar juist een facilitering ervan. Een relatie die me steunt en bevestigt, in wie ik ben, dus mét die geïnternaliseerde, fundamentele eenzaamheid. Ik noem haar Eenzaamheid, maar zij is in feite het resultaat van een groot verdriet, een diep contact met mijn menselijkheid en mijn emoties. Zij is onophefbaar, zij is mij. Een heel nauw geweven relatie kan de illusie opwekken dat zij opgeheven is, maar in werkelijkheid is dat een verliezen van mezelf. Door mezelf te verliezen, verloochenen, verlies ik ook de eenzaamheid, omdat die een groot deel van mij is.
Vandaag voel ik dat dat voor mij niet gezond is. Want wanneer ik niet meer in contact sta met het Grote Gapende Gat, raak ik verwijderd van mijn instincten en intuïties. Zij liggen daar, waar het donker is en veel mensen eigenlijk niet langer hoeven te komen binnenin zichzelf. Maar die donkere delen van mezelf vind ik juist zo spannend, daar heb ik jaren in rondgedwaald. Zo erg zelfs, dat ik er niet meer uit kon. Nu kan ik daar vrijelijk in en uit springen, zonder dreiging, zonder gevaar. Ik ben meesteres van mezelf, meer en meer. Daar ben ik trots op, want zoals gezegd, ik ben een furie en niet zomaar te temmen.

Misschien had Freud toch ergens een punt, met zijn Es en zijn (Über-)Ich. Über plak ik er niet zo graag voor, omdat dat de schijn opwekt van asymmetrie. Mijn Es en Ich staan volstrekt met elkaar in gelijkenis, zij zijn volwaardige partners. Maar omdat mijn Es onwaarschijnlijk sterk is en woest kan razen, heeft mijn Ich zich lang genegeerd geweten, niet goed bevattend hoe het moest functioneren in de schaduw van een beestachtig, instinctief en behoorlijk agressief Es. Maar het Es lijkt een beetje op een hond, uiteindelijk. Zonder geaffirmeerd baasje voelt het zich haveloos, onbegrensd, het Noorden kwijt en gedesoriënteerd. Nu mijn Ich begrepen heeft dat het niet hoeft te lijken op het Es, nu het voelt dat het waarde kan hebben in haar verschil, emancipeert het zich en weet het tijdig in te grijpen op het ongebreidelde, het houdt me in toom met een volwassen assertiviteit.
Daar schuilt een paradoxale maar immense vrijheid in. Omdat ik mezelf in de hand heb, omdat ik tam ben naar mezelf toe, durf ik buitenkomen en vertrouw ik mezelf. Ik weet wie ik ben, en waarom. Ik weet ook wat ik kan, en dat is bijzonder veel.

Er was een tijd dat ik dacht dat tam zijn slecht was. Maar nu het Ich een luidere stem heeft, begrijp ik dat dat niet zo hoeft te zijn.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik ooit een eicel was, diep weggeborgen in de eierstokken van mijn moeder, en dat ik vandaag zulke dingen schrijf. Begrijp me niet verkeerd, dit is mijn DNA dat spreekt, dit is niet iets wat ik bereikt of gedaan heb. Hier heb ik geen verdienste aan. Ik bekijk objectief het resultaat van de biologie van de mens, en ik verwonder mij daar mateloos over. Zo kan ik een uur naar mijn tenen kijken en me verwonderen over het feit dat ik mij verwonder over mijn tenen. Naar mezelf kijken, een mensje, dat haar tenen observeert en zich daar vragen over stelt op haar bed, bij een muur die helemaal staat volgeschreven met een tekst die haar ooit geïnspireerd heeft.

Wat ben ik toch een wonder.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s