Kots

Na een langere tijd onder het wateroppervlak, voel ik me alsof ik weer boven kom, en naar adem hap. Het leek wel of ik geen zuurstof kreeg, alles wat ik opving met mijn zintuigen was gefilterd, gedempt, automatisch van zijn intensiteit ontdaan door het zuurstoftekort.
Ik heb geen idee wat ervoor heeft gezorgd dat ik weer boven kwam. Ondertussen ben ik bijna twee weken gestopt met cannabis roken, maar het bovenkomen ging aan die beslissing vooraf. Blowen doe ik, wanneer ik onder water hang en het gevoel heb dat ik me moet beschermen tegen de ondraaglijkheid van de situatie.

Normaal is het tijdens de Winter, dat mijn emotionele curve daalt. Maar dit jaar is de zomer een diep dal geweest, zonder wanhoop maar wel van grote omvang. Deze ontwaking voelt zelfs, alsof het geen seizoen meer is, maar een groeiproces dat ditmaal een volgende curve onnodig heeft gemaakt. Er is werkelijk iets veranderd in mijn denkwijze, waardoor de stroom aan informatie van alledag op een totaal andere manier binnenkomt. Een veel aangenamere manier. In plaats van mij te overspoelen of te doen verdrinken, is er nu een grotere innerlijke rust vanwaaruit ik op een veel efficiëntere manier kan kiezen welke informatie ik gebruik en welke ik negeer.
Daarmee gepaard stijgt mijn zelfvertrouwen, en dus ook mijn sociale vaardigheden naar anderen toe. En dat is het mooiste geschenk, nog altijd. Wanneer ik iets voor een goeie vriendin kan betekenen, helen al mijn wonden, al is het maar eventjes. Heel eventjes voel ik zo met haar mee, dat mijn pijn helemaal weg is, dat ik helemaal verlicht ben van mijn bagage.

Het is nu tijd voor iets anders. Het is nu tijd om verliefdheid die twijfel baart, te laten voor wat ze is. Tijd om relaties die kritiek spuien, te mijden. Tijd om gedachten die verdriet bovenhalen, te herkennen en in te dijken.
Het is wel vaker zo dat ik uit een kwade periode stap, en beloftes aan mezelf maak dat ik ‘vanaf dan’ niet meer zal dwalen in de depressie. Dat ben ik mezelf nu eenmaal verschuldigd. Al lukt het me niet, ik moet het elke keer proberen.

Ik hoop een manier te vinden om mijn creativiteit te kunnen kanaliseren, zonder dat zij vanuit verdriet of lijden hoeft voor te komen.
Soms vraag ik me af, of mijn eeuwige overpeinzing en droefheid, niet door mijn creativiteit wordt voortgebracht zodat zij zich in iets kan uiten. Of het niet een hardnekkig mechanisme is, dat zich totaal buiten mijn controle om in gang zet, omdat anders een scheppingsdrang mij van binnenuit zou verwoesten. In plaats van een chronische, circulaire stemmingstoornis, is het misschien juist mijn creativiteit die aan mijn controle ontsnapt.
Wat ook zo hoort. Creativiteit is niet gemaakt om gestuurd of gepland te worden. Zij is wild en vrij. Van alles.

Het is misschien aan mij om haar andere zaken aan te reiken, haar te steunen in mij, in plaats van haar te vrezen en daarom te proberen beknotten. Schrijven is mijn heil, het redt mij van mezelf. Schrijven heeft mij een spiegel gegeven, waardoor ik mezelf  heb leren zien en begrijpen.
Met begrijpen bedoel ik de cognitieve toestand, waarin men mentaal een concept volledig vasthoudt. Als een hand, heb ik geleerd om mijn persoonlijkheid, mijn gedachten en mijn gevoelens te aanschouwen en te dragen. Als een hand, kan ik mezelf keren, draaien, inspecteren. Het enige waarover ik me verwonder, is het prangende bewustzijn waarmee dit proces zich voltrokken heeft. Bijna dag na dag, heb ik kunnen voelen en overdenken hoe dit zich heeft geperfectioneerd. Het begon met het plotseling beseffen hoe ik overkwam, soms, plotseling, zomaar. Willekeurig kon ik mezelf zien, horen, verplaatste ik me in een ander en voelde ik mij overkomen.

Schrijven is het enige, wat mij helpt om te groeien, te leren, te leven. Het duwt zichzelf naar buiten, desnoods breekt het mijn beenderen onderweg, als er niet genoeg ruimte is om erdoor te kunnen, naar buiten, naar buiten, naar buiten. Alles moet naar buiten, het is alsof ik kots.
Emoties, gedachten, innerlijke bewegingen, ze moeten naar buiten en ik moet alle respons ondergaan (positief en negatief) om te kunnen zien wat ik ben. Zonder de creatie, kan ik mezelf niet zien. Zonder het schepsel ben ik blind. Wat ik uitbraak botst op anderen, waardoor duidelijk wordt wat mijn vorm is. Door het schrijven heb ik geleerd om mezelf te containen, een psychologische term die doelt op het overzien van de eigen emoties binnen het kader van de eigen persoonlijkheid en de situatie waarin men zich bevindt. Het is een latent maar stabiel vermogen om de eigen verschillen met zijn sociale omgeving te (h)(er)kennen en te kunnen aanvaarden. Door die stabiliteit geeft het een veiligheid; men weet wie men is en hoe men reageert, men kan de eigen gevoelens verdragen omdat ze voorspelbaar blijven. Men kan daardoor ook veel hevigere of plotse reacties van anderen verdragen, zij zijn veel minder bedreigend vanuit de veiligheid van het eigen innerlijke.

Had men mij tien jaar geleden gevraagd wat ik graag wou bereiken, dan had ik steevast geantwoord; rust. Innerlijke rust.
Het heeft me jaren gekost, maar eindelijk voel ik mezelf dichterbij schuifelen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s