Zucht

Omdat het kouder wordt, deed ik daarjuist een dikkere trui aan. Een heel dikke wintertrui, eigenlijk. En een al even dikke sjaal. Gelukkig heb ik ook een fleecedeken om het helemaal volledig te maken. Op weg naar mijn kleerkast knuffelde ik mijn kat eventjes, waarna zij mijn been aanviel en ik gekke sprongetjes maakte om haar uit te dagen. Ik zag mijn weerspiegeling in de kastdeur, en werd eensklaps totaal verbrijzeld door zin in weed.

Is het de koude, en het knusse gevoel van dikke kledij? Is dat gekoppeld aan de warmte die ik krijg van de roes? Is het omdat ik mezelf ingepakt zag in een dikke wollen trui? Is het omdat ik alleen ben, en voor mezelf zorg zoals ik het wil? Op het tempo dat ik zelf wil? Is dat soms gekoppeld aan het geluk van stoned zijn?

Bij mijn weten is stoned zijn het enige gevoel wat echt geluk veinst. Volmaakte gelukzaligheid, tot het dat niet meer doet, en je noodgedwongen moet stoppen. Het komt wel altijd weer terug, als je een tijdje ‘weg’ bent geweest van het middel.
Een joint roken in een warm bad is nog altijd niet geëvenaard in mijn boekje. Of misschien door het roken van opium, maar daar durf ik me niet in verliezen want dan ga ik dood en dat vind ik nog wat vroeg. En opium is agressiever, dat deconnecteert je van jezelf, wat weed niet doet. Opium is een beetje eng eigenlijk. Het neemt je over. Je bent gegijzeld. Je voelt je erg goed, maar je weet dat je gegijzeld bent en het is toch niet helemaal zorgeloos. Het vergt een overgave die ik niet kan opbrengen.

Enkele dagen geleden, dit weekend eigenlijk, bekeek ik documentaires over Amy Winehouse en schrok ik wel een beetje. Al die tijd dat zij vocht, had ik geen interesse in haar. Terwijl haar lijden en haar verdriet zo groot waren. Ik had er altijd een aandachtzoekende tuttebel in gezien, eerst was ze gewoon, dan begon ze op te vallen door haar haren niet meer te verzorgen en eruit te gaan zien als een heks, en dan was ze dood.
Haar muziek vond ik stom, haar fanclub vond ik stom, en haar zoektocht naar uniciteit vond ik al helemaal stom want ze verscheen stomdronken op het podium en gaf daarmee een totaal gestoord voorbeeld aan tienermeisjes, die een groot deel uitmaakten van haar achterban. Dat nam ik haar kwalijk, waardoor ik haar expres meed. Stomme Amy Winehouse, doe toch normaal.

En nu zag ik de documentaire en werd ik stil. Ocharme. Wat heeft jou zo’n pijn gedaan, dat het op deze manier moest eindigen? Ze was heel jong toen haar faam begon, misschien heeft ze nooit haar identiteit voldoende kunnen vinden, om aan de middelen te kunnen weerstaan.
Ik blijf de echte verslaving, waar je je zodanig in verliest dat je sterft, intriest vinden. Het is zo bevreemdend. Hoe kun je toch zo verdwijnen in een fantasie dat het beter zal worden, hoe kun je je zo verwijderen van de realiteit? Hoe kun je jezelf niet meer zien, hoe kun je de kilo’s niet zien verdwijnen, hoe kun je je eigen handen niet zien verfijnen tot stokjes?
Ik herinner mij hoe dun ik was, hoe onherkenbaar in dofheid. Hoe ik dat inderdaad niet zag. Het was niet hoeveel ik afgevallen was, wat opviel. Het was hoe het licht in mijn blik verdwenen was, hoe het leven uit mijn poriën gezogen was.

Dat had zij ook, maar zij vond geen studies die haar zo boeiden, dat zij het kon keren. Zij vond geen pad, dat zo duidelijk een nieuwe toekomst voor haar opende, dat zij zonder omkijken kon kiezen.
Steenrijk en toch niet kunnen kiezen. Misschien was ze toch maar stom, uiteindelijk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s