Afrika II

Het probleem daarbij is natuurlijk dat het mijn droefheid, mijn paniek is, die mij tot schrijven aanzet. Door de vrede die er nu is, zal de toon van mijn schrijven ook vanzelf evolueren. Ik heb nog negen euro om de rest van oktober mee te leven, en vijftien euro in mijn portefeuille. Dat is het enige noemenswaardige, concrete probleem dat ik me voor de geest kan halen, en zelfs dat is helemaal geen probleem want mijn koelkast zit vol en over twee dagen of zo wordt mijn loon gestort.
Maar als ik nu begin te schrijven over de prullaria dan wordt dit echt een oeverloos geëmmer dus dat pad verlaat ik nu maar. Waarmee ik eigenlijk al impliceer dat alles wat ik voorheen schreef geen prullaria waren, wat zij natuurlijk voor een ander wel konden lijken. Voor mij waren dat alleszins belangrijke, procesmatige schrijfsels die van groot belang waren en zijn.

Alleen merk ik dat er vroeger altijd wel een groot verdriet, een diep onbehagen was waar ik heel snel contact mee kon maken, waardoor ik altijd ook een treurige tekst kon schrijven over weet-ik-veel-welke tragedie die ik op dat moment doormaakte. Of ik haalde herinneringen op aan heel erge gebeurtenissen of momenten waarop ik me heel slecht voelde, om die dan te overanalyseren als zijnde de bron van alles wat vandaag niet zo goed lukt.
Hoe ik me daarvan heb losgekoppeld weet ik niet, maar misschien was het wel, de manier waarop Afrikanen geen oorzaken voor huidige problemen gaan terugzoeken in het verleden. Het verleden is weg, daar keer je niet naar terug. Alleen wij, gekke Westerlingen, doen dat. Het probleem stelt zich nu, dus de oplossing dient nu gezocht te worden. De oorzaak is in de verste verte irrelevant in hun manier van kijken naar de wereld, voor hun is het geen meerwaarde om te weten vanwaar het probleem komt. Er is geen water in de put omdat ergens de toevoer verstropt is, of die toevoer nu verstropt raakt door rotte bladeren die erin vallen of door een mol die zijn hol daar graaft; hij moet nog altijd vrijgemaakt worden. Je bent een beetje vreemd in contact, of dat nu door je alcoholverslaafde vader komt of door de jarenlange pesterijen die je op school moest ondergaan; je hebt ook wel goeie kanten en je hoeft niet te veranderen want dat ben je niemand verschuldigd.

Wij psychologiseren de dingen te veel, wij onderzoeken onszelf, onze levensloop en gaan op zoek naar wat beter kan, waardoor we eigenlijk vergeten heel heel hard te genieten van alles wat er sowieso al is. De zon, de geur van regen, zachte sokken, de slappe lach met een collega, een streling van een kennis die blij is je te zien, dat het eens niet regent, mooie vormen in de wolken, grappige situaties op straat tussen wildvreemden zich zien afspelen, net op het juiste moment, ……………….. Er zijn eigenlijk ontelbaar veel dingen die mij intens gelukkig maken en er is niet veel wat me weer naar beneden haalt.

Nochtans heb ik zelfs mijn maandstonden. GEK.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s