Bolle mie

Goed, dan blijft er nu nog het innerlijke probleem over van de boulimie-aanvallen. Een overblijfsel volgens mij, een aangeleerd gedrag dat uitgehold is van haar functie. Toen het begon in de lagere school zal het mij een gevoel van overzicht of zo gegeven hebben. Dat herinner ik mij niet zo bewust. Alleen dat ik het er automatisch met niemand over had. Gek toch, hoe je bepaalde zaken zo jong al taboe weet.
Eigenlijk zou ik eens aan een psycholoog moeten vragen hoe dat juist zit, met dat ‘opvullen’. Het begint al heel lang op voorhand. Altijd zo weinig mogelijk eten, ook al komt er niet altijd iets van in huis, dat zit onbewust altijd in mijn hoofd. En dan met honger naar huis en dan beslissen, awel ja, ik heb het verdiend, wat een rotdag. Ik maak snel een halve kilo pasta klaar, kaas erop, en alles mag op. Soms is het een volledige kilo maar dat krijg ik niet pijnloos op.
Soms moet dat dan echt. Mijn maag doet pijn maar dat moet. Vol.
Slaat nergens op.

Meestal maar drie of vier keer per week, soms vier keer op een dag. Afhankelijk van het stressniveau.
De hele dag ben ik ermee bezig. De hele dag. Ook al eet ik normaal en goed, dan nog ben ik er de hele dag mee bezig.

Op reis kregen we gestructureerd eten, drie maaltijden namelijk. Vlak nadat ik terug was kon ik dat volhouden maar nu lukt dat niet meer, ik werk in shiften. Al snel raakte alles in de war.

Soms voel ik me heel hulpeloos. Dat ik daar niet over praat, dat volgens mij niemand echt weet hoe groot dit probleem is. En dat ik het niet alleen kan tegenhouden, dit is zo groot en zo oud. Als een schimmel, het braakgedrag is dan misschien de zichtbare zwam maar er zijn ellenlange, fijne draadjes die overal naartoe gaan en eigenlijk is het organisme verweven in mijn hele bestaan.
Gelukkig dacht ik vroeger dat iemand buiten mij zou moeten zien hoe kwetsbaar ik ben, maar kan ik nu ontroerd en liefdevol naar mezelf kijken. Ik die altijd dacht dat ik zelfmedelijden had!
Integendeel, het is de eerste keer dat ik ‘met mezelf meeleef’, zonder mezelf te verwijten dat ik sterker moet zijn of zo. Ik kan mezelf troosten, dat kon ik vroeger niet.

Maar het is tijd om met iemand te gaan praten. Dat wel. Gelukkig ben ik een toffe, en heb ik dus ook toffe vrienden. (Het is zo leuk om zo te kunnen denken!)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s