Aan mijn klasgenoten

Dit is voor de jonge mensen die in mijn klas zaten, op het moment dat er besloten werd dat ik opgenomen moest worden, tien jaar geleden.

Het staat buiten kijf dat ik voor onrust zorgde, zeker binnen het erg gestructureerde kader van het college waar ik toen nog maar enkele maanden school liep, in een laatste, waarlijk wanhopige poging om mij op de rails te krijgen. Ik had nooit mijn boeken bij, ik sliep veel in de les (jullie weten misschien niet eens, dat ik dat niet deed uit protest, maar omdat ik ‘s nachts in mijn eigen bed uren lang wakker lag, huilend, niet begrijpend wat er met mij aan de hand was) en tijdens de lessen L.O. pruttelde ik tegen omdat mijn jonge lijf niet de energie had die het had moeten hebben.
Nochtans was ik ook een overduidelijk goed bedoelend kind. Anderen die het moeilijk hadden, hadden met mij kunnen praten. Sommigen deden dat ook, heel stiekem, want ik was het gekke kind waarvan ouders zeiden “daar moet je niet teveel mee omgaan”. Ouders hebben de mijne gebeld, vragend om mij op afstand te houden. Ik werd vals beschuldigd van dingen zoals diefstal, gewoon omdat ik overduidelijk een moeilijke tijd doormaakte en dan wel aan het stelen moest zijn geslagen. Toen bleek dat een rijk advocatenzoontje de diefstal had gepleegd, werd dat stilletjes afgehandeld, en kreeg ik een snel afgeprint kaartje van het internet waar “sorry” in gekribbeld stond. Destijds vond ik het zelfs fijn om dat te krijgen, het was de eerste keer sinds lang dat ik niet genegeerd werd. Leeftijdsgenoten waren bang van mij, door de boodschappen van ouders en leerkrachten.

Jullie zullen niet geweten hebben hoeveel moeite het mij kostte, om daardoor naar school te gaan. Toen ik op een dag te laat aankwam voor een studiereis, het kan nooit meer dan 20 minuten geweest zijn, was de bus al weggereden. Liever een uitstap zonder dat moeilijke kind onder mijn verantwoordelijkheid, moet die leraar gedacht hebben. Mijn hart zonk in mijn schoenen toen ik aangefietst kwam, en een stille, lege school aantrof. “Ah, daar ben je, ja, de bus is al weg hé Clémence”, zei de prefect met een grote voldane glimlach. Toen moest ik toch op school blijven, om naar een film te kijken over Gandhi en daar nadien een opstel over te schrijven. De prefect liet me verder alleen in de filmzaal, denkend zijn job te hebben gedaan wellicht. Ten eerste, ik had die film al gezien, al vijf keer. Ten tweede, door de hele klas achtergelaten worden liet me niet koud, integendeel.
Ik was 17. Ik was veel te jong om te praten over zulke gevoelens, een meisje van 17 zou die dingen nog niet moeten voelen.
En inderdaad, toen heb ik de kaders van de muren kapot geslagen, heb ik mij daarmee in mijn scheenbenen gesneden en ben ik weggelopen. Ik weet nog altijd niet wat die man verwacht had dat ik zou doen, maar ik was de tiener en hij de volwassene.

Tegen de winter aan was het allemaal niet meer leefbaar, en moest ik van de school weg. Het ging niet, ze konden de veiligheid van de andere leerlingen niet op het spel zetten. Ik heb nooit begrepen waar dat over ging, alsof ik iemand had neergestoken of zo.

Eenmaal opgenomen zat ik gelukkig eindelijk in een omgeving die mij “aan kon”, en heb ik genoten van leeftijdsgenoten die mij verstonden en niet meden. Het was de eerste keer in heel lange tijd dat mensen mij gewoon lieten uitspreken, als ik zei dat ik me niet goed voelde. Dat ze bovendien ook zelf nog konden toevoegen, “ja, ik heb da ook soms, hou vol, da beter wel”. Daar heb ik geleerd dat ik geen monster was, maar een verstandig meisje dat haar leven zelf in handen moest nemen. Dat heb ik gedaan. Vandaag doe ik waarschijnlijk meer dan jullie voor mijn medemens.
Ik hoop dat mijn medeleerlingen vandaag beter begrijpen wat er met mij aan de hand was. Ik hoop dat jullie jullie eigen kinderen zullen leren om nabij te blijven, bij kinderen die het duidelijk zo moeilijk krijgen. Ik hoop dat jullie hen leren om op te komen voor elkaar, tegen volwassenen en leeftijdsgenoten. Beiden kunnen vreselijk onverschillig en dwaas zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s