Loyaal

Eigenlijk waren mensen nooit mijn beste vaardigheid. Al heel mijn leven val ik buiten groepen. Op school, in opname, in de hogeschool, en nu op het werk herhaalt zich dat. Er zijn altijd wel een paar (sterke) steunfiguren die ik opzoek en die mij uitzoeken. Dat zorgt voor een bizarre dynamiek, want die steunfiguren zijn vaak wel heel sociaal vaardig en hun anders-zijn wordt aanvaard door de groep. Zij worden als het ware de schakel tussen mij en de rest van de groep, waardoor ik er niet volledig buiten val. Ik weet niet hoe dat komt. Conformeren of smelten binnen een groep vind ik tegelijk aantrekkelijk, maar tegelijk slaag ik daar vanbinnen nooit in.

Ik kan die steunfiguren uit mijn leven zo opnoemen, nog altijd. Dat zijn er een handvol, en ik heb met allemaal nog steeds contact. Dus het is niet dat ik geen banden smeed, integendeel. Alleen smeed ik er ofwel echte, duurzame, ofwel helemaal geen.
En als er geen band is, dan is er eigenlijk amper contact. Nietszeggend, betekenisloos contact ervaar ik als een foltering omdat ik het niet begrijp, voor mij is dat tijdverlies.

Kwetteren over koetjes en kalfjes is iets heel bijzonder, wat ik anderen soms hoor doen. Ik wou dat ik het kon reproduceren, dat gestaag kabbelende stroompje aan non-informatie, maar dat kost mij verschrikkelijk veel moeite. Het wordt een beredeneerde bezigheid, ik denk na over hoe veel ik de ander aan het woord laat, of ik nu een vraag zou moeten stellen om beleefd te zijn, of de ander de ruimte krijgt om te zeggen wat ze willen zeggen. Na een kwartier ‘babbelen’ ben ik eigenlijk doodop.
Wanneer er veel mensen zijn rondom mij, word ik moe van alle signalen die ik opmerk en op mezelf betrek. Lachte ze naar mij? Moet ik nu iets zeggen om haar op haar gemak te stellen? Dat houdt nooit op, nooit.

Zelfs een simpele taak als het opruimen van de keuken doe ik liever niet in het bijzijn van een collega, tenzij het één van de steunfiguren is.

Nochtans, wanneer ik goed en wel opgenomen ben in de groep (soms gebeurt dat wel), kan ik “loskomen”. Eens om de zoveel jaar heb ik zo’n moment in schoolcontext of werk. Bij mijn vrienden heb ik dat altijd. Ik geniet intens van bij hen zijn, ze verstaan mij, ze kwetteren over vanalles en ik kwetter zorgeloos terug, want als ik op welke manier dan ook te ver ga, dan krijg ik onmiddellijk respons. Soms wou ik dat ik kon laten zien hoe zij met mij omgaan, maar dat is natuurlijk iets van jaren.
Alleen dan gaan al mijn muren naar beneden. Alleen dan kan ik zijn in het “nu”, een beetje dronken, een beetje stoned, omringd door mensen die heel mijn verhaal kennen en verstaan. Mensen die weten hoe het is om met een groot verschil te moeten overleven in onze samenleving, misschien.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s