Slaap

Dit is nu al de tweede, misschien “nutteloze” vrije dag. Morgen is de laatste, dan ga ik iets doen met een vriendin. Al de voorbije dagen heb ik geslapen en documentaires gekeken. En geblowd (één zuivere joint per dag). Ook vandaag weer ben ik wakker geworden om 12 u ‘s middags, ben ik verhuisd van bed naar zetel, en ben ik bijna onmiddellijk terug in slaap gevallen. Vandaag heb ik zelfs niet meer geblowd, alleen blijf ik moe.

Dingen weg slapen is iets wat ik in opname ook een hele tijd deed. Als je slaapt, verwerk je dingen of zo. Overdag op het werk ben ik ook heel vaak moe, maar dan moet ik vechten tegen die reflex van ergens in een donker hoekje te gaan liggen. Het doet zo’n deugd om aan elk dutje te mogen toegeven, en lekker niks te plannen.
Het is nu de tweede dag dat ik niemand heb gezien, heerlijk is dat.

Eigenlijk geniet ik hier intens van, maar ik vraag me dan af, hoe mensen met kinderen leven. Dan gaat dat allemaal niet meer, vermoed ik, zeker niet als moeder. Misschien is dat wel het enige waar ik me zorgen over maak als ik denk aan mijn toekomst. Slaaptekort.

Daarstraks werd ik wakker en leek plots mijn werk geen zin te hebben, zoals we het nu aan het doen zijn. Ineens leek het allemaal ver verwijderd van waar ik in geloof, een acuut contrast tekende zich heel duidelijk af in mijn hoofd. Het bleef een minuutje hangen, daarna vervaagde het, toen mijn hoger bewustzijn en haar gewoonten en vanzelfsprekendheden terug helemaal in werking traden.
Zou dat de reden zijn, dat ik het zo moeilijk vind om in teamverband te werken? Omdat ik diep vanbinnen niet akkoord ben met de afdelingsstructuur? Dat leek me wel een troostende gedachte, dat er altijd een kern blijft vechten, of ik het nu doorheb of niet. Dat ik me niet zomaar laat corrumperen. Heel de psychiatrie is toch uiteindelijk een totale klucht… Mensen vertellen wat ze wel en niet mogen, wat ze moeten, hoe ze het moeten. Elke keer ik dat per ongeluk doe, omdat zij anders niet op de afdeling “passen”, sterf ik vanbinnen, en soms gebeurt het allemaal nog voor ik het door heb. En dat ze dan nog luisteren, als gedweeë schaapjes, en dat ik dan nog het gevoel heb mijn werk goed te doen!

Nee, een groot deel van het probleem blijft mijn superioriteitscomplex en mijn agressie. Beide wapens, en dus geen werkelijke afspiegelingen van wie ik ben, maar daarom niet minder problematisch.
Het is moeilijk om op een realistische manier je plaats te verkennen, als je voelt en weet (en hoort! van alle kanten!) dat je slimmer bent dan de meesten. Dat je een groot talent hebt tot empathie. Dat lijkt de belangrijkste eigenschap in de zorg, maar natuurlijk is planningsvermogen, overzicht en structuur ook belangrijk daarbuiten. Alleen wordt daar geen Mexican wave voor gedaan, wat een planningsvermogen, waaw wat een goeie verpleegkundige!

Maar intussen weet ik ook, dat agressie en ‘mezelf opblazen’ alleen gebeurt in gezelschap van de verkeerde mensen. En dat ik moet onthouden om me te omringen met de juiste mensen, dat is belangrijker dan eenzijdig aan mezelf sleutelen.
Het probleem is dat je je team niet kunt kiezen. En het team mij ook niet.

Voor 23 (of zo iets) collega’s is dat geen noemenswaardig probleem, maar bij die ene wel. Waarom is dat zo! Iedereen kan onopgemerkt zijn weg vinden in het team, behalve ik. Ben ik rigide? Ben ik antisociaal (soms wel, denk ik, wanneer ik zonder spijt de waarheid op een heel pijnlijke manier op een ander zijn bord leg)?
Ik ben beschadigd, flapte het er dinsdag uit tijdens een gesprek met een collega. Daar heb ik vrede mee.

Advertisements

One thought on “Slaap

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s