Diepvries

Ondanks dat ik mezelf had voorgenomen om vandaag op tijd te gaan slapen, sprongen helaas, net voor de echte slaap me vatte, allerlei gedachten op die ik al de hele dag wegprop. Eigenlijk heb ik al zes kinderen van kleuterleeftijd of zo, in de vorm van opdringerige gedachten. Mamaaaaa kwil chocooooo. Was ik iets moeër geweest, hadden die zich wel ontpopt tot één of andere bizarre droom.
Eigenlijk ben ik doodsbang, teleurgesteld en heel boos/verdrietig. Dat zijn veel gevoelens tegelijk, die des te vermoeiender zijn in elkaars combinatie. Vanochtend deed ik een oprechte maar niet minder moedige poging om in dialoog te gaan met een collega over de samenwerking die de laatste weken tot een conflict had geleid. En die dialoog werd eigenlijk afgeketst. En het ergste was; ze bedoelde het zelfs niet zo. Ze zei niets van ‘ach, we moeten het daar niet over hebben’, of zo.
Het interesseerde haar gewoon geen moer, ze liet me uitpraten maar had er verder totaal niks aan toe te voegen.
Misschien verdien ik dat, maar volgens mij ben je in tijden van conflict met twee, altijd, en dit is echt vreselijk koud.

Die mensen zijn vreselijk. Waarom en hoe zijn mensen zo. Waarom kun je zo zijn als iemand zich kwetsbaar toont. Waarom zou ik het nog doen.
Het enige wat ze zeggen is “je hebt een hele weg te gaan”, alsof ik de enige ben die een weg af te leggen heeft. Alsof niet iedereen altijd een weg te gaan heeft. Hoe moet ik hier nu mee verder? Hoe doe ik nu het juiste? Wanneer houdt dit op?
Ik wil eens goed ziek worden. Een longontsteking of een hersenvliesontsteking, echt doodziek aan een baxter hangen en efkes met de dood vechten. Dan kan ik dit even opzij leggen, dan hoeft dat niet zo’n belang te hebben. Toch? Ik verlang altijd naar heel ziek zijn, omdat ik nooit ziek ben. Ziek zijn lijkt zo’n knusse, ik-kan-er-echt-niks-aan-doen-tijd, waarin niemand een uitleg van je vraagt. Je bent gewoon ziek.
Maar de verwerking van trauma’s, het overleven van mijn jeugd, het ‘een plaats geven’ van mijn gespleten sociale netwerk (gebruikers-niet-gebruikers/collega’s), daar kan ik wel iets aan doen. Stoute Clémence, gedraag u.

Sociaalnetwerkontsteking, dat heb ik. Waar is dien baxter.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s