Struikel

De tijd en het slaaptekort zijn misschien mijn grootste vijanden. De tijd omdat zij mondjesmaat, als een langzaam progressieve ziekte, steeds meer weggemoffelde emoties aan me bloot legt, en het slaaptekort omdat die zorgt voor de negatieve ondertoon aan die gevoelens.

Dit is mijn cyclus, ik ken ze. Alleen op deze manier kan ik “grote schokken” incasseren; door eerst als een egeltje alles af te stoten, en dan als ik er klaar voor ben, als ik mijn krachten heb kunnen sparen, voorzichtig te beginnen voelen.
Het is niet eenvoudig om toe te geven maar elke keer ik struikel over mijn eigen wapenuitrusting, leer ik mezelf beter kennen. Ik begrijp beter welke wapens op welke momenten handig zijn, en welke overbodig zijn geworden. Ik verbaas me vooral over hoe hardnekkig ik me aan sommige dingen vasthoud. Het maakt me boos, want ik wil het niet maar het is zo sterk, en door die boosheid wordt mijn hele proces vertraagd. Het maakt me ook boos dat zoveel mensen om mij heen niet begrijpen dat ik dit niet expres doe. Daarmee wil ik me niet onttrekken aan de verantwoordelijkheid voor mijn daden, maar de manier waarop ik nu ben aangesproken was verwijtend en dat impliceert naar mijn gevoel een keuze die ik volgens hen had. En dat klopt niet.

In feite ben ik niet gekwetst, niet meer en niet door mijn collega’s. Ik ben geconfronteerd met mijn tekortkomingen zoals zij nu het gevolg zijn van mijn levensloop, op een constructieve en terechte manier door iemand van buitenaf, en dat begrijp en aanvaard ik. Ik ben vooral gefrustreerd over hoe de anderen zich moeiteloos hebben ontdaan van hun opgekropte frustraties, en hoe machteloos ik daar tegenover sta. Er is op een eenzijdige manier gebruik gemaakt van mij als een vat voor al hun onmacht en hun eigen gebreken. En er is geen ruimte voor mij om dat aan de kaak te stellen, want alles is nu op mij gericht en ik zou defensief overkomen.
Die niet-te-kanaliseren woede is het meest invaliderende, bevriezende gevoel dat ik kan hebben. Wanneer mijn razernij te groot wordt, te lang blijft hangen, teveel schade aanricht, dan ontsnapt zij als het ware uit mij. Dan wordt zij een allesverterende kracht die alles om mij heen verbrandt, en mij meesleurt in haar val. Daar ben ik bang voor.

Er springen tranen in mijn ogen van pure kwaadheid, wanneer ik denk aan de houding van die mensen die zichzelf hulpverleners noemen. Ik mag aangesproken worden over mijn tekortkomingen, op de meest vernederende en respectloze manier denkbaar, maar ik mag ze niet van een weerwoord dienen.
Het is zoveel om te verkroppen. Er is zo weinig ingegrepen.

En nu ga ik een tijd op rust op een andere afdeling, en daar gaat niks mee gebeuren. Ik ga geen excuses krijgen. Niemand gaat met het schaamrood op de wangen zijn eigen deel hierin onder ogen moeten zien, zoals ik dat zo vaak heb moeten doen voor dat team -want mijn fouten heb ik nooit ontkend. Ze gaan gewoon denken, zij moest weg want zij was het probleem.
En dat vervult mij met een hulpeloos gevoel.

Advertisements

2 thoughts on “Struikel

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s