Hondenweer

Deze middag is mijn hond in elkaar gezakt. Ik was aan het werk. Mijn moeder stuurde me een berichtje om te laten weten dat het niet lang meer zou duren. Alles verstarde. Hij is al een dik jaar aan het aftakelen, maar ik hield mijn hart al vast voor dat bericht. Na de nodige afspraken te hebben gemaakt met mijn collega’s, ben ik vertrokken. Alles hermetisch afgesloten, een marmeren deksel er bovenop.

IMG_20160304_131312

Lieve Otchum (° 15-02-2000), het is tijd voor jouw rust.

Pas toen ik hem zag liggen, kon ik het niet meer houden. Tranen rolden onophoudelijk over mijn wangen, al voelde ik me vanbinnen vrij rustig. Het is zijn tijd, hij is zestien. Maar die hond is een symbool. Hij heeft alles meegemaakt. Mijn crises, de ruzies, de opname, de ambulances, de drugs, alles. Zijn nakende overlijden sluit tegelijk iets af, wat vroegtijdig aanvoelt, omdat ik nog niet alles uit mijn leven verwerkt of geplaatst heb. Zijn vertrek lijkt een schakel uit die puzzel weg te nemen.
Maar dat is niet zo. Hij is op, en hij mag gaan. Het ‘niet-klaar-zijn’ gevoel komt van mezelf. Elke keer denk ik, ‘t is goed, ik ben er overheen. Maar elke keer blijkt dat niet te kloppen.

Hij is de laatste drie jaar, maar de laatste maanden in het bijzonder, enorm beginnen afvallen. Zijn spiermassa smelt weg, alle kracht is intussen ook uit zijn lichaam. Zelfs kwispelen kan hij niet langer.

Het is oké. Het is de juiste volgorde, het is allemaal een deel van het leven. In mijn verdriet schuilt de schoonheid van hoezeer ik hem lief had.

IMG_20160304_131744

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s