Haken & ogen

Omgaan met anderen blijft een moeizaam, tergend, lastig proces. Hoe meer ik me bind aan mensen die op mij lijken (qua werk, qua visie, qua dromen), hoe verder ik me verwijder van mensen die vroeger vrienden leken. Wanneer ik die terug tegenkom, ben ik helemaal verloren en vooral in de war. Ik hoor ze spreken, en ik denk, wie ben jij eigenlijk?

Ik merk op -voor mij- belangrijke momenten, dat slechts een klein deel van de mensen, reageert zoals het nodig is. Onafhankelijk van achtergrond; het verbaast me zelfs, dat één van de mensen met de meest “haakse” levensstijl op de mijne, groeiend van belang wordt in mijn gevoelsleven. Zij heeft een bijzondere manier van “er zijn”, zij geeft mij alle ruimte. Nooit ingehouden of opgekropte frustraties, pure emotionele veiligheid. Dat zijn de mensen die ik nodig heb. Pas nu ik meerdere mensen dichtbij heb, die in mij geloven, merk ik hoe weinig veiligheid er was bij de mensen die ik vroeger om me heen had.

Maar ook met andere mensen, moet je ‘omgaan’. Dat is bijzonder moeilijk. Als volwassene moet je oog hebben voor het recht van andere mensen, om verschillend te zijn. Dat dat geen strijd moet zijn. Dat zij niet fout zijn, alleen niet de mensen die deel moeten uitmaken van jouw vriendenkring. Ook al had je dat altijd gedacht.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s