Prop

Ge zijt een toffe zene, echt een heel toffe meid. Je bent slim en mooi.

Maar ik doe het niemeer graag. Het is zo’n opgave om mezelf in een vormpje te proppen waar ik eigenlijk niet in pas. Ze willen me veranderen en verbeteren, je bent bijna goed, nog een klein mankementje wegwerken en je bent goed zoals je bent.

Mijn moeder had een cassette voor mij, toen ik een kleutertje was dat niet wou slapen, met walviszangen op. Vijf uur lang het gehuil van bultruggen. Zelfs nu grijp ik nog terug naar die geluiden, gewoon omdat het bekend is. Er is niet één herinnering die aan normaliteit doet denken. Alles was moeilijk, anders, pijnlijk.

Dat voelt nog altijd een beetje zo. Een week of twee geleden voelde ik me goed, ik was blij. Dat had geen oorzaak, dat was gewoon zo. Maar nu is het weer weg.

Toen, toen ik niet wilde slapen, had ik geen toekomstbeeld voorbij de achttien. Omdat ik geloofde dat je achttien moest zijn (hoe werken kinderhersenen…) om zelfmoord te kunnen plegen, was dat mijn eindpunt. Rond die tijd, even voor mijn achttiende verjaardag, ben ik ook “gedecompenseerd”, zoals ze dat in vaktermen noemen, en opgenomen.
Er was geen enkele gedachte voorbij de achttien. Daar had ik nog nooit over nagedacht, ik zou dood zijn, dat was een gegeven. Zelfs jaren na de achttien, stond ik stil. Ik werkte in een café, ik snoof me te pletter, de dagen gingen voorbij.

Toen Joris (ex-lief tussen mijn 16 en 23 of zo iets, af en aan) bij mij was, durfde ik voorzichtig, samen met hem, naar de toekomst kijken. Maar ik was zo moeilijk, denk ik, dat hij me niet meer kon verdragen. Ik denk wel dat bij de finale breuk iets heel fundamenteels gebroken is. Je kunt een been breken, maar je kunt ook mentale dingen breken.

Ook nu heb ik geen toekomstbeeld. Ik werk waar ik werk, met steeds meer tegenzin en steeds minder gevoel van betekenis. Dag na dag, weekend na weekend, doe ik hetzelfde (ongeveer). Ik kijk niet voorbij de volgende maand, daarna is het uurrooster nog niet gemaakt en is alles abstract. En dood, dood, doodeng.

Doodeng is een uitdrukking, maar ik kies ze met veel zorg. De dood ligt daar.

Ik ga nergens naartoe, ik werk nergens aan. Ik probeer gewoon te doen wat mensen van mij verwachten.

En niet te sterven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s