Zin

Het regent. Zo voel ik me wel een beetje. Steeds vaker heb ik bij het ontwaken, voor alle context en mores door zinken in mijn bewustzijn, een immens gevoel van zinloosheid. Dat overvalt me als een blok of een groot gewicht, plots legt een last zich op mijn gemoed, als een grote zandzak die iemand op je schouders of je rug zou leggen.
Wat zijn we in hemelsnaam aan het doen in de kliniek, denk ik dan. Waar zijn wij mee bezig. Waarom denken wij dat wij iets aan het doen zijn, terwijl we zo vaak de verkeerde weg inslaan. We ‘verzorgen’ psychisch kwetsbare mensen als kasplantjes, oh, ocharme. Dingen die ze doen, waarmee ze mensen voor de borst stuiten, moeten we kaderen in de ziekte, daar moeten we boven staan. Met andere woorden, we laten iets bestaan, wat in de wereld hierbuiten niet gepikt zal worden.
We beschermen ze, om ze dan een wereld in te sturen waarin ze niet kunnen overleven.

Wat haat ik dat. Wat haat ik het, dat ik daaraan deel moet nemen. En wat haat ik het, dat ik, als ik tracht om verandering binnen te brengen, dat ik dan als ‘deviant’ word omschreven. Sommige patiënten zijn onbeleefd, moedwillig respectloos, met opzet bot, en daar moet ik dan ‘boven staan’. Wat gaan ze dan doen, als ze buiten het ziekenhuis een manier moeten vinden om een sociaal netwerk op te bouwen?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s