Mitose

In sneltempo klikken allerlei dingen in elkaar, ze vallen en ze passen precies, en vormen plots een grotere gedachte. Een grotere gedachte die zoveel kleinere gedachten bij elkaar neemt, dat ze een soort “weten” wordt, geen denkoefening. Een begrip, een basis, die geen energie van me vergt, maar gewoon deel uitmaakt van mijn werkelijkheid. Het zou me vandaag eigenlijk meer moeite kosten om al die kleine gedachten terug in woorden te zetten.

Maar vandaag klikte er zo eentje tijdens het lopen. Hoe ik een appèl heb gedaan op een collega om me te beschermen, en hoe die daarop is ingegaan (met de warmste, beste bedoelingen), en hoe dat, ongemerkt en per ongeluk, vermoedelijk geleid heeft tot mijn ontslag.
Dat ontslag moest er komen, werkelijk. Dat begrijp ik nu. Die werkplaats was een goede plek voor mij om te starten aan een groeiproces, maar ik was het ontgroeid ook, en daar moest ik echt weg. Anders had ik dit nooit kunnen afwerken.
Ik verschuilde me, achter hem, en haalde uit naar het systeem vanachter het scherm dat hij gewillig voor me optrok. Ik vocht niet voor mezelf en vocht daardoor met zwakte, niet met secure en zelfstandige motieven.

Die collega zal altijd een vriend zijn. Dat weet ik nu met meer zekerheid dan ooit. Hij heeft iets in mij verplaatst, een blok verschoven binnen mijn fundamenten, waardoor de hele structuur steviger kon komen te staan. Maar ik merkte de laatste tijd een zekere wrijving. Een twijfel, een angst. Wat nu? We werken niet meer samen, we komen elkaar niet meer veel tegen. Gaat hij nu nog wel “oog” voor mij hebben? Besta ik nu nog? Heb ik hem teleurgesteld, nu ik het op het werk verkloot heb?
Hij zei dat hij er altijd voor mij zou zijn. Heeft hij dat zomaar gezegd? Bedoelde hij dat, zolang ik een collega was? Zie je nu wel! Nu zegt hij niks meer terug, als ik hem schrijf!

Maar nu heeft dat zich geplaatst, zoals gewoonlijk tijdens het lopen. Alleen tijdens het lopen is mijn lichaam voldoende in beweging, dat mijn gedachten zich kunnen afronden, zonder te vluchten naar het immateriële.
Zomaar, zonder duidelijke aanleiding, zag ik heel helder in hoe ik me op een ongezonde manier heb vastgeklampt aan hem, en hoe dat alleen maar mijn eigen verantwoordelijkheid, mijn eigen beslissing en mijn gedrag was. Op dat punt in mijn ontwikkeling kon ik nog niet anders, dus in dat opzicht was het misschien niet echt een ‘keuze’, maar ik ben 29 en dit blijft van mij en van niemand anders. Mijn boosheid over onze “afstand”, is daar een rechtstreeks gevolg van, en dat staat helemaal los van hem. Hij is er op consequente wijze altijd geweest. En ik heb verdomme chance dat ik zo iemand heb, dat zal ik zelf ook wel verdiend hebben.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s