Memoire

De beste bevestiging dat de empirische wetenschappen (en daaruit volgend erg vaak de geneeskunde) aan een groot deel van de realiteit voorbijgaan, is de natuur van het geheugen.
Het geheugen zit niet in neuronen, niet in neuronencomplexen en niet in bepaalde organen. Het geheugen zit in de synaptische ruimtes tussen tienduizenden neuronen onderling. Het geheugen zit precies daar waar geen materie zit; het zit in de schijnbaar willekeurige sequentie van transmissies, maar in geen enkele tastbare neurotransmitter alleen.
 
Aangezien het geheugen een heel groot deel van onze identiteit, onze beleving en onze emotie bepaalt, zou ik durven zeggen dat dat hetgene is wat ons als organisme “levend” maakt. Het geheugen is het eindproduct van onze verbinding met de omgeving. Zonder verbinding met de omgeving worden wij niet beschouwd als levende wezens (bijvoorbeeld een steen). En zonder geheugen kan de verbinding met de omgeving niet tot leven leiden, aangezien je op voorgaande ervaringen moet kunnen terugvallen om te evolueren.
 
Als je denkt aan jezelf, dan ga je terug naar herinneringen. Hoe ben ik, wat voor dingen doe ik, die mij illustreren? Het zijn jouw herinneringen, en jouw aanpassingen daarop, die jou kneden en vormen. De manieren waarop je je aanpast zijn deels genetisch bepaald, deels aangeleerd, en deels ook nog eens zelf uitgedokterd. Je hersenen kneden zichzelf, bepaalde reacties en primaire emoties raken rond je zoveelste levensjaar zo diep ingebed in je zenuwbanen, dat ze je “karakter” worden; dat kan je niet meer ineens veranderen. Die hersencellen zijn zo stevig aan elkaar vastgeplakt met myeline en allerlei andere plakkerige hersenconsolideerdingen, dat dat vanaf nu de bestaande snelweg is voor bepaalde informatie.
Dat is de definitie van het geheugen. Een pad, dat zo vaak bewandeld is, dat het zich diep in de aarde groeft.
Informatie van de ene kant van die snelweg (limbische systeem) naar de andere kant (cortex) heeft dus vaak maar de keuze tussen een paar snelwegen. Paniekreacties, hysterische emoties en dergelijke meer zijn vaak onafwendbaar in bepaalde situaties. Het enige wat we kunnen doen, is leren hoe we zijn van anderen, en leren naar onszelf te kijken met de eerlijke ogen van een ander. De initiële baan van “informatie” naar “hysterische respons” kan dan verder leren lopen naar “ahja ik krijg het weer” en “rust” -altijd weer een beetje sneller overigens.
Maar mijn punt was vooral dat de essentie van wie en wat we zijn, het geheugen, niet tastbaar is. Je kunt niet aantonen wat er gebeurt, precies in de leemte tussen twee cellen. Je kunt niet isoleren wat “persoonlijkheid” is binnenin een hersenpan.
Je kunt de glutamaatmolecule niet herleiden tot een gevoel. Je kunt zelfs een bepaalde formatie van hersencellen tesamen niet interpreteren als een concept. Via-via staan alle cellen met elkaar in contact, van je kleine teennagelcel tot de zenuwcel op je retina. Ook je kleine teennagelcel kan via-via informatie doorgeven aan de zenuwcel op je retina, als dat zinvol zou zijn. Het hele lichaam is pure informatie, het hele lichaam is een geheugen.
Wij zijn een geheugen. Of we één geheugen zijn, dat weet ik niet, maar daar denk ik soms ook aan, en dan word ik gek.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s