In de séparé

Daarjuist sprak een kennis me aan op café, ze had het moeilijk en vertelde een beetje over de negatieve signalen die ze van haar ouders (vooral haar vader blijkbaar) in haar jeugd had gekregen, waardoor ze vandaag zelf met een laag zelfbeeld bleef zitten.

Het deed me denken aan mezelf, en hoe lang ik heb rondgelopen met de vaste idee dat mijn jeugd bepaalde wie ik was en ben, hoe dat eindeloos leek. Hoe het leek of mijn moeilijke kinderjaren voor altijd een afdruk zouden achterlaten op mijn leven.
Zo voel ik me niet langer. Dat besefte ik pas, op het moment dat ik het haar hoorde vertellen. Er zijn veel slechte herinneringen, maar hoe langer hoe meer raken die uitgewist door wie ik vandaag zelf ben. Het is volgens mij allemaal een onderdeel van het moeilijke separatieproces waar ik, uitgesteld, in zit. Ik blijf erbij dat het door mijn vriend-psycholoog is, dat ik daaraan ben kunnen beginnen.

Vandaag ben ik, helemaal los van mijn gezin en familie, zelf iemand. Iemand die eigen keuzes en beslissingen neemt, iemand die zelf oplossingen bedenkt en uitvoert voor obstakels. Zonder de afstand die ik heb ingebouwd, nu ongeveer een half jaar geleden, was me dat vermoedelijk niet gelukt.
Hoe langer hoe meer, kan ik door die afstand mijn ouders ook bekijken met meer vergiffenis en begrip. Ik moet een onwaarschijnlijk moeilijk kind zijn geweest om op te voeden, met allerlei noden waar ze niet op voorzien waren.
Maar ook, wat een sterk kind moet ik geweest zijn, om koppig mijn geest en denkvermogen te willen blijven gebruiken, om in het verzet te gaan tegen het “meegaande”, om de verkeerde aanpak zo aan de kaak te stellen, en zo jong! Allerlei dingen die mijn ouders normaal vonden, vond ik, volledig terecht, niét normaal. Eigenlijk is het wel knap dat ik zo jong al een eigen mening kon vormen, kritisch kon kijken naar mijn eigen gezin. Dat ik me zo heb weten te verzetten!

Vandaag is mijn leven zo ingericht, dat ik er volledig zelf in geloof. De dingen die ik doe, en niet doe, zijn de dingen waar ik zelf wel, of niet, achter sta. De mensen die ik zie en dichtbij me heb, zijn de mensen waar ik zelf behoefte aan heb, omdat het mensen zijn waarvan ik weet dat ze mijn tijd verdienen. Het zijn mensen waar ik zelf in geloof. Mensen die staan voor de juiste dingen, mensen die vechten voor de juiste dingen.
Waar het me vroeger moeite kostte om daar zelfvertrouwen uit te putten, wordt dat meer en meer de basis van mijn denken over mezelf. Waar ik vroeger energie stak in mensen, gewoon om graag gezien te worden, doe ik dat nu vanuit een volledig eigen graag-zien, vanuit een oprecht vertrouwen in die mensen en wie ze zijn.

Misschien lijken dat kleine stapjes, maar ze zijn significant. Dit is weer zo’n gedachtestukje dat deel gaat uitmaken van een groter “weten”. Dit zal vanzelfsprekend worden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s