Een heel oud gedicht.

Uw leven mag efkes in een kluis
want gij hoort in de wereld nie thuis.
Ge weet het trouwens goe genoeg
er is nog veel werk voor de boeg.
En ge moet nie teveel protesteren
‘t is nu zo, ge moet da accepteren.

Als de wereld niemeer me u voort kan
ligt het probleem wellicht bij u, dan.
Ge kunt de wereld nie veranderen
ge moet leren omgaan met anderen.
De wereld draait altijd maar door
op een millennium oud spoor.

Maar alskik doordraai klopt het nie,
mijn spoor is namelijk zo oud nog nie.
Het heeft haar strepen nog nie verdiend
‘t is nie met de juste mensen bevriend.
Stuur Copernicus een vriendschapsverzoek
tegenwoordig zit alleman op Facebook.

Wakik voel is sowieso verkeerd
ondanks wa mijn intuïtie beweert.
Ik moet mij dertegen verzetten
anders zal da beletten
da mensen mij kansen geven
om rustig te kunnen leven.

 

King

Gisterenavond zag ik de documentaire over Michael Jackson, een erg emotioneel verhaal van verraad, leugens en heel veel leed. Wat de mensen bezield heeft om zo’n pure ziel valselijk te beschuldigen van iets lelijks als pedofilie, is ondenkbaar. Hoe verknipt kun je zijn. Gelukkig had de jury in die rechtszaak iets meer gezond verstand en werd hij vrijgepleit van deze gruwelijke en belachelijke aantijgingen.

Het greep me heel erg aan, omdat ook belicht wordt hoe geniaal de man was. Hoe hij op zijn eentje (samen met Quincy Jones, maar toch) de hele muziekindustrie op haar grondvesten heeft doen daveren, hoe hij de platenlabels uit de financiële crisis produce’te, hoe geen enkele muziek na zijn passage nog vrij kon blijven van zijn invloed. Toen hij nog leefde zei ik heel vaak, “de dag dat hij sterft, zal de hele wereld eventjes blijven stilstaan”. Welke mens kent Michael Jackson niet? Ongeacht waar je woont of opgroeide, Michael Jackson kent ie-de-reen.

Mijn leven veranderde resoluut en onomkeerbaar door MJ. Ergens heb ik het eens geschreven, hoe ik op mijn 6e voor de eerste keer naar de cinema ging; Free Willy was de film. Een film die op zich niet zo fantastisch is, maar tegelijk ook heel erg wel. Het was een tijd waarin dieren niet zo algemeen bekend konden zijn als nu. Het internet was niet wat het vandaag is. Als je niet aan de Atlantische Oceaan woonde en geen onmiddellijk contact met zeedieren onderhield, wist je gewoon niet wat een orka was.
De zaal werd zwart en heel zachtjes begon een synthesizer te spelen, een mooie, toegankelijke melodie. En dan barstte het los; Will You Be There, met diepe bassen die mijn sternum en ribben deden trillen, ik voelde mijn maag samenkrimpen, ik ben niet zeker of ik toen wel kon ademen. Daarna volgden hiphopnummers, die evenzeer geïnspireerd waren op Michael Jackson’s eerdere werk uiteraard. Ik zag een wereld die ik nooit gezien had. Ik werd meegesleurd in een verhaal, de koning van de pop had met een zachte muzikale streling de oogkleppen van mijn gezicht afgehaald. Ho-ly-shit.

Nog altijd (ik heb het nummer juist opgezet) gaan de haren op mijn armen én benen overeind staan als ik het hoor.

Verschrikkelijk vind ik het, dat de man ongetwijfeld voor miljoenen mensen hetzelfde heeft betekend, maar de geschiedenis voornamelijk in gaat als een “mens die op een bepaald moment werd verdacht van kindermisbruik, en waar rook is, is vuur”. In dit geval was er geen vuur. Er was alleen de pure, onschuldige en authentieke passie van de man voor muziek en dans. Rust in vrede, Michael.

Those of us who understood, those of us you changed, those of us who know what gift you gave us, we know. We know.

In my darkest hour, in my deepest despair, will you still care? Will you be there? In my trials and my tribulations. Through my doubts and frustrations. In my violence, in my turbulence, in my fear, in my confessions, in my anguish, in my pain, through my joy and my sorrow. In the promise of another tomorrow; I’ll never let you part. For you are always in my heart.