30

Het wordt almaar complexer. Familie, en tegelijk het “niet hebben” van familie.

Gisteren verjaarde ik, en ik kreeg een kaartje in de bus (zonder postzegel, dus moeder of vader moeten bij mij thuis zijn geweest, dat vind ik erg vervelend), een sms en daarjuist belden ze (maar toen sliep ik en ik ga niet terug bellen). Oh, en ze stuurden ook nog een mail. LAAT ONS WETEN WANNEER JIJ TIJD HEBT HE DAN VIEREN WE SAMEN. JODELAHITIE.

Jaren, jarenlang heb ik onbespreekbaar veel verdriet gehad, een verdriet dat ouder was dan mezelf, dat me was doorgegeven door een zieke, onbekwame vader. Jaren zei hij mij, dat dat mijn schuld was, dat dat belachelijk was, dat ik abnormaal was. Hij heeft me gehaat omdat hij zichzelf in mij zag, als kleutertje al, en het gezonde verstand niet had om zijn ego los te koppelen van mij als individu. Hij heeft mij beschadigd om zelf te overleven. Jaren heeft het me gekost om te herstellen van de traumatiserende opvoeding die zij als “juist” zagen. Nu ik eindelijk los van hen ben, nu ik eindelijk een eigen leven heb, een eigen weg voor mezelf gemaakt heb, nu klampen ze zich aan mij vast alsof ik altijd al hun lievelingskind was. Ik kan het niet verdragen.

Laatst sprak ik even met mijn oudere broer, die therapie volgt om zelfzekerder te zijn en sterker in zijn schoenen te staan. Ik bracht onze bizarre jeugd ter sprake, en de enige respons die ik kreeg was dat onze jeugd toch zo vlekkeloos en makkelijk was geweest. Opnieuw een totale, hardnekkige ontkenning en negatie van wat ik heb beleefd, wat WIJ hebben beleefd. Toen ik mijn versie van mijn jeugd daar tegenover zette, vroeg hij hoe het was op mijn werk. Laten we het vooral niet over zulke dingen hebben. Er is niemand die mij hoort, die “erbij was”. Dat is een vreselijk eenzaam gevoel. Er is geen loyaliteit in ons gezin. Er is alleen loyaliteit naar de goede vrede.

Stapje voor stapje begin ik te ontrafelen hoe ik gegroeid ben en waarom ik ben, hoe ik ben. Waarom ik geen kwetsbaarheid kan tonen, omdat mijn vader dan “jaloers” was, dat ik dat kon, ongedwongen, dat ik dan legitieme troost en aandacht kreeg. Hoe gevoelig ik ben, hoe mensen in mijn omgeving enorm op me inwerken. Hoeveel geborgenheid en veiligheid ik nodig heb. Hoezeer ik altijd iedereen gerust stel dat alles goed is, en hoe weinig ik erin slaag om te vertellen wanneer dat niet lukt. Op het werk vroeg een schat van een cipier vandaag, “en, gaat het hier een beetje?”. En ik zei, breed lachend, jaja, als het met mij niet gaat, dan zie je dat direct! En ik geloofde dat zelf op dat moment volledig.
Dat is helemaal niet waar… Als het met mij niet gaat, dan zie je niks. En ineens sta ik op de rand van de afgrond en is het totale chaos en valt iedereen uit de lucht.

Er is grote eenzaamheid maar tegelijk kan ik in deze eenzaamheid nog niemand toelaten. Het is te vroeg, ik ben niet klaar om hier mensen binnen te laten. Ik erken ze zelf nog maar net, voor ik ze zelf helemaal “aanvaard” kan hier niemand bij.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s